گاهي اوقات مي توان به انديشه هاي نو رسيد . گاهي مي توان انديشه نو ساخت حتي مي توان انديشه نويي را كليد زد. امروز در اخبار خواندم گوشي هاي موبايل با فناوري نانو تكنولوژي به بازار آمده است . گوشي هايي كه علاوه بر انعطاف در شكل ظاهر ، قادر به انجام خدماتي هستند كه شايد روزي جزو روياهاي بشر به شمار مي آمد . با خود گفتم ايران در كجاي اين توليد علم و اطلاعات ايستاده است و آيا اصلاً ايستاده ويادر گوشه اي روي سكوي « من اطاعت مي كنم» نشسته وبه آنها كه از او پيشي مي گيرند نگاه مي كند.

       چه كسي بايد ايران را دوباره از انديشه ي نو بارور سازد. يا بهتر است بگويم چه كساني ؟ احساس مي كنم مدتي است در زندگي در جامي زنم ودرست كه به اطراف مي نگرم مي بينم مثل من زياد هستند . كساني كه زير پايشان گود شده و هنوز درحال جازدن هستند. عجب آن كه در همان حال هنوز در فكر پشت پا زدن به همكار، دوست ، هموطن و همنوعشان هستند. چرا انديشه ي نو بوجود نمي آيد چرااسیرکهنگی وچارچوب های قایم به اشخاص شده ایم.

       ايران من ، كاش مي شد با بهار انديشه ي فرزندانت را از نو بالنده مي كردي باز درس آزادگي و دينداري توأمان را مرور مي كرديم .کاش می شد ....