هر چه مي خواهند آموزش و پرورش را از سياسي گري برهانند نمي شود. سن راي دهندگان را بالا بردند تا ديگر پديده ي « را ی اولي ها » سياستمداران را مشتاق حضور و بهره برداري از نظام آموزشي نكند اما هنوز آموزش و پرورش سياسي است زيرا محصول آن در افكار عمومي نقش اول را دارد .

ترديدي نيست كه افكارواخبار منتشره در ميان بيش از 14 ميليون دانش آموز و حدود يك ميليون و 200 هزار فرهنگي ، در ميان خانواده ها هم   رد و بدل مي گردد و همين كافي است تا اين دستگاه حساس تبديل به يك كانال ارتباطي قوي در ميان سياست مداران  شود.

اما همين موضوع هميشه موجب نگراني صاحب نظران است كه اين نهاد بزرگ را از پرداختن صرف به امور كيفي و كمّي آموزش و پرورش اسير سطحي نگري و تصميم گيريهاي آني و شتابزده مي نمايد . بعضي حرفها را كه مي شنوي دلت مي سوزد مخصوصاً اگر يك مسوول پر سابقه گفته باشد : اخيراً دكتر علي احمدي سرپرست وزارت آموزش و پرورش نشستن با وزراي پيشين آموزش و پرورش داشته است در اين نشست حسين مظفر از وزيران سابق گفته است : متاسفانه پاي بندي مسوولان و اهميت دادن به آموزش وپرورش در دولتها در حد حرف است و كمتر  درعمل به آن پای بندهستند .