بازهم آموزش وپرورش

آموزش و پرورش در حال گذر از مرحله ي مديريتي است . چندي بود كه پس از وزارت محمود فرشيدي كه به زعم دوسنانش براي معاونت معرفي شده بود و نه وزارت ، به كلاني درهم و برهم تبديل شده بود كه كمتر كسي مي توانست سر نخي از آن بيابد . روزمرگي  وزير را به حضور در مراسم و جشنواره ها و سخنراني هايي كه هر كدام از جمله هايش با يك بايد يا نبايد شروع مي شد دلخوش كرده بود وزيري كه به دليل صدارت بر بزرگترين و پيچيده ترين دستگاه دولتي با  گستره ای به وسعت ايران مسووليتي بسيار سنگين و حساسي را بر عهده داشت . انتخاب برخي مديران ناكارآمد بر اين روند افزوده بود و هر آن انتظار مي رفت كه بار ديگر استيضاح وي در مجلس طرح شود .

اينك او رفته است و از آنجا كه در سيستم اداري ما بعنوان يك كشور جهان سومي همه چيز قائم به فرداست بايد منتظر باشيم تا تمامي تصميمات و سياستهاي وي -آنهايي كه خودش دخيل بوده – از نو نوشته شوند و بار ديگر شاهد خانه تكانيهايي باشيم . اميد كه اين خانه تكاني منجر به غبارروبي از تعليم و تربيت شود و چهره ي اين نهاد را شفاف تر سازد .